Wycieczki po Val di Fassa

Trasy i szlaki w Val di Fassa: spacery, trasy i wskazówki dotyczące pieszych wędrówek po Dolomitach Trydenckich.

Przed wyruszeniem: Czasy i trasy są przybliżone. Sprawdź pogodę, godziny otwarcia schronisk i wyciągów oraz stan szlaków (strona internetowa SAT: https://www.sat.tn.it). Zawsze zabieraj ze sobą wodę, odpowiednią odzież i aktualną mapę.

Szlak okrężny Roda di Vael

Łatwa, okrężna wędrówka nie oznacza, że widoki ze szlaków nie należą do najpiękniejszych w Dolomitach.

Poszarpany profil masywu Latemar znajduje się tuż przed Tobą, o rzut kamieniem. Do schroniska Ciampediè (1998 m n.p.m.) można dotrzeć kolejką linową z Vigo di Fassa (1391 m n.p.m.).

Szlak nr Drogą 545 kieruj się na zachód, docierając do schroniska Stallone di Vael (2028 m n.p.m.), a następnie w górę do schroniska Roda di Vael (2280 m n.p.m.) na trasie SAT. Kontynuuj na północ szlakiem 541, który dociera do ścian Mugoni, gdzie odbijasz na szlak 551.

Spokojne podejście prowadzi do przełęczy Vaiolon (2560 m n.p.m.), skąd rozciąga się widok na masyw Latemar po stronie przełęczy Costalunga.

Schodząc po śniegu, a na końcu przez piargi i głazy, dołącz do szlaku 549, którym podążasz na wschód (po lewej),

przechodząc pod skalistą ścianą Roda di Vael, poprzecinaną wymagającymi podejściami. Szlak „Masarè” (549) prowadzi dalej z wyjątkowymi widokami – powolnym, płaskim spacerem do pomnika Christomannosa na wysokości 2349 m n.p.m. Pozostaw znak szlaku 539 po prawej stronie, który prowadzi do schroniska Paolina, i idź prosto, wracając do schroniska Roda di Vael po okrążeniu Punta Masarè. Znak szlaku 545, który mijasz po drodze, prowadzi do Ciampediè, gdzie znajduje się schronisko SAT o tej samej nazwie. 6 godzin. Osoby chcące wrócić do Vigo di Fassa pieszo mogą zejść znakiem szlaku 544 w 1 godzinę i 15 minut. Podejście zajmuje 1 godzinę i 45 minut.

Trzy Wieże Vajolet

Prawdopodobnie nie ma alpinisty, który nie widziałby Trzech Wież Vajolet przynajmniej raz lub na zdjęciu. Jednak, choć może się to wydawać oczywiste, trasa prowadząca do ich podstawy jest ważna i nie do pominięcia dla osobistego poznania Dolomitów. Wadą wędrówki do schroniska Re Alberto jest niestety tłok w okolicy. Nierzadko można spotkać duże grupy zmierzające w tym kierunku. Niektórzy twierdzą, że król Laurin przeniósł swój ogród różany gdzie indziej, w wciąż cichy zakątek hałaśliwego masywu Catinaccio. Z Gardeccia (1960 m n.p.m.) (parking bywa zapełniony) podążaj szlakiem nr 546, który pnie się szerokimi zakrętami do widocznych już schronisk Vajolet i Preuss (2243 m n.p.m.). Okolica jest bardzo popularna, nawet pod koniec sezonu. Zignoruj szlak 584 w kierunku Passo Principe i skręć w lewo stromą ścieżką 542, która wije się przez wąwóz GartI i z łatwością mija duży skalisty teren. Uważaj, aby nie zboczyć z (nieco mylącej) ścieżki, ponieważ może to spowodować obsuwanie się kamieni. Miń półkę skalną na lewo od skał, a dotrzesz do odcinka dla średnio zaawansowanych. Wspinaj się w prawo, a potem w lewo, między skałami wygładzonymi częstym przejściem, do schroniska Rè Alberto na wysokości 2700 m n.p.m., skąd rozciąga się widok na wspaniałe, strzeliste Wieże Vajolet (Torri Winkler, Stabeler i Delago, ku czci pierwszych wspinaczy). 1:45.

Znikające jezioro

W pobliżu schroniska Antermoia znajduje się wspaniałe jezioro otoczone klifami. Jednak smukłe szczyty masywu Catinaccio nie odbijają się już całkowicie w jego czystych wodach. Jezioro Antermoia, powoli, ale nieubłaganie, oddala się coraz bardziej. To właśnie czyni to miejsce tak fascynującym i interesującym. Z Mazzin di Fassa na wysokości 1372 m n.p.m. szlak nr 580, który zapewnia bezpośredni dostęp z doliny Fassa do schroniska Antermoia. Stromo przecina on całą, rzadko odwiedzaną dolinę Udai, mijając średnio trudną Pian di Udai na wysokości 1889 m n.p.m.; zauważysz kilka zrujnowanych chat. Szlak wije się na prawo i lewo od strumienia, kierując się ku wyraźniejszemu przełęczy, która otwiera się na szczycie doliny. Tam dotrzesz do wysokich łąk Camerloi, na wysokości około 2200 m n.p.m. Kontynuuj, ignorując rozjazd 577 – ścieżkę, którą będziesz podążać w drodze powrotnej – aż dotrzesz do podnóża klifów Cima di Lona. Zejdź ze szlaku na Passo Ciaregole po prawej stronie i ponownie podejdź, docierając do Passo di Lona lub del Mantello, na wysokości 2516 m n.p.m.

Wkrótce dotrzesz do schroniska Antermoia, na wysokości 2490 m n.p.m., w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora o tej samej nazwie (3,5 godziny). Wróć do rozjazdu 577 na łąkach Camerloi i skręć w tę ostatnią ścieżkę po lewej stronie. Szlak łagodnie opada w zasięgu wzroku licznych schronisk, przecinając łąki, a następnie stromo schodząc do Fossaz na wysokości 1964 m n.p.m. Przez Val di Lona wysokość stopniowo maleje, wchodząc w las, aż do Fontanazzo di Sotto na wysokości 1382 m. 7 godzin.

Pętla Sassolungo

Okrężna trasa wokół Sassolungo to jedna z najłatwiejszych i najbardziej satysfakcjonujących opcji pieszych wędrówek, pozwalająca zrozumieć jego ogrom, bez rezygnowania z widoku wysokich murów. Trasa jest odpowiednia dla każdego średnio wytrenowanego turysty i bez forsownego podejścia, pozwala na zalecany, choć krótki objazd do schroniska Vicenza al Sassolungo, położonego poniżej Punta Dantersass.

Z Passo Sella na wysokości 2242 m n.p.m. szlak schodzi drogą do schroniska o tej samej nazwie, skąd skręca na północ, podążając za znakiem szlaku nr 526. Po minięciu „Città dei Sassi” (Miasta Kamieni), szlak podwaja masyw Sassolungo, przecinając niewielką przełęcz (wyciąg narciarski). Lekkie podejście prowadzi do schroniska Comici (2153 m n.p.m.). Podążaj tą samą trasą, okrążając ściany, a następnie wspinając się w kierunku rumowiska skalnego (śnieg). Dalej szlak wyrównuje się aż do rozwidlenia: wspinaj się w lewo i dotrzyj do znaku szlaku 525, który prowadzi do schroniska Vicenza (2252 m n.p.m.). Szlakiem 527 zejdź ponownie do podstawy doliny, a następnie podążaj płaską trasą (w górę i w dół) na zachód. Za Pian de Cunfin wejdź na Piz da Uridi (2109 m n.p.m.), skąd skieruj się na południe, okrążając Sassopiatto. Szybko dotrzesz do schroniska Sassopiatto (2300 m n.p.m.); stamtąd podążaj łatwym i panoramicznym szlakiem „Federico Augusto”, który okrąża podstawę ścian i prowadzi zdecydowanie na wschód. Przed powrotem do Passo Sella natrafisz na schronisko Sandro Pertini (2300 m n.p.m.). Czas trwania: 5:30.

Ferrata "Brigata Tridentina"

W latach 1967-68 Alpini z Brigata Tridentina, pod przewodnictwem przewodnika górskiego Germano Kostnera, wyposażyli niską ścianę skalną obok wodospadu, który schodzi w dół obok wieży Exner, w grupie Sella, w 130 schodów i 440 metrów lin. Ferrata "Brigata Tridentina" jest obecnie jedną z najsłynniejszych sztucznych tras w Dolomitach. Tylko dla doświadczonych alpinistów z niezbędnym sprzętem. Od 8 km drogi krajowej przełęczy Gardena (4 km od Colfosco, tuż pod przełęczą) odchodzi szlak dojazdowy do via ferraty. Z wysokości 1956 m n.p.m. należy wspinać się między kosodrzewiami i pokonać niewielką ścianę skalną (linę), a następnie dołączyć do szlaku 666 z przełęczy Gardena. Wspiąć się po przygotowanych skałach na prawo od wodospadu i wejść do górnej doliny. Następnego odcinka można uniknąć, wybierając małą ścieżkę wśród skał i trawy. Sama via ferrata prowadzi w górę ściany Torre Exner, którą pokonuje się za pomocą lin poręczowych i pionowej drabiny. Po zejściu ze szczytu należy skręcić w lewo i kontynuować przez spektakularny most wiszący. Po dotarciu do łatwych skał za nimi, należy podążać szlakiem do schroniska Franco Gavazza al Pisciadù (2585 m n.p.m.), prowadzonego przez Włoski Klub Alpejski w Bolonii (CAI). Zejście prowadzi stromym i dzikim Vai Setus, podążając wymagającym znakiem szlaku 666, który prowadzi przez skały. Po pokonaniu lin poręczowych należy zejść po piargi do punktu końcowego (1956 m n.p.m.). 4 godziny.

Nowe schronisko Sella

W 1988 roku sekcja Bolzano Włoskiego Klubu Alpejskiego (CAI) ukończyła budowę nowego schroniska im. Franza Kostnera w Vallon, we wschodniej części masywu Sella. Dostęp do schroniska, które cieszy się uprzywilejowaną lokalizacją widokową, jest utrudniony przez kolejki linowe wjeżdżające z Corvary. Dotarcie do pięknego budynku z Przełęczy Pordoi oferuje spokojny i komfortowy spacer, który jest gorąco polecany. Z Ossuarium na Przełęczy Pordoi (2229 m n.p.m.) podążaj ścieżką dojściową do via ferraty „Cesare Piazzetta”, która prowadzi do trawiastej i skalistej doliny pod zwartymi wschodnimi zboczami Selli. Trasą w prawo dotrzesz do obniżenia terenu, którym będziesz się wspinać do początku via ferraty. Zignoruj go (drogowskaz) i skręć w wygodną, płaską ścieżkę w prawo (znak 638). Przebiega ona pod wspaniałymi murami grupy, trzymając się wysoko, tuż u podnóża skał, ponad zboczami piargi, które opadają do Pian Boè. Spacer jest łatwy na płaskim terenie, aż do skrzyżowania ze ścieżką prowadzącą do Piz Boè, która odchodzi od naszej tuż w pobliżu Pizzo del Lago Gelato. Kontynuuj na wschód, ignorując zbocze, docierając do charakterystycznej półki skalnej, która wymaga przejścia między głazami osuwiskowymi. Po minięciu małej doliny szybko docieramy do schroniska Franz Kostner al Vallon (2519 m n.p.m.), doskonałego punktu widokowego. Okolica czeka na odkrycie. 2:15 godz.

Balkon z widokiem na Dolomity

Zimą wielu tu jeździ na nartach. Latem rzadziej, choć kolejka linowa Sass Pordoi codziennie dowozi setki turystów na mały taras schroniska/hotelu położony na skałach. To łatwa trasa, wygodna dla osób o gorszej kondycji niż wspomniana kolejka. Z przełęczy Pordoi sztucznie opadający stok jest krótki, a tuż za górą otwiera się Dolina Lasties, zachęcająca, ale już nie tak cicha.

Z przełęczy Pordoi (2242 m n.p.m.) można wspiąć się pieszo (szlak 627 po żwirze, 1:50 godz.) lub kolejką linową do Sass Pordoi (2952 m n.p.m.), prawdziwego balkonu z widokiem na Sassolungo i Val di Fassa.

Wspinaczka piesza może łatwo dotrzeć do schroniska Forcella Pordoi (2848 m n.p.m.), do którego również można dotrzeć z wspomnianego szczytu w

kilka minut. Z przełęczy należy podążać za wygodnym szlakiem 627, który prowadzi przez skały pod szczytem Piz Boe (2873 m n.p.m.) SAT (włoski przewodnik górski). Dotarcie do przełęczy Pordoi zajmuje 2,5 godziny, a do górnej stacji kolejki linowej 50 minut. Podążając za szlakiem 647, wchodzimy na piargi płaskowyżu otoczonego Antersass, a na pierwszym rozwidleniu skręcamy w lewo na szlak 647, który prowadzi po skałach do doliny Val Larga. Łatwo stracimy wysokość, docierając w końcu do rozległej doliny Val Lasties, malowniczo otoczonej wysokimi ścianami. Trasa biegnie całą doliną, mijając Sass Pordoi i, po lewej stronie, docierając do Pian Schiavaneis na wysokości 1875 m n.p.m.

5 godzin od przełęczy Pordoi, 3,5 godziny od Sass Pordoi.

Marmolada: Królowa Dolomitów

Jest symbolem Dolomitów, królową całego rozległego regionu Ladyńskiego. Najwyższy szczyt w całym regionie, bacznie obserwujący największy lodowiec. Nie wspominając o nim, uwłaczalibyśmy godności tej wyjątkowej góry, podziwianej bardziej niż jakakolwiek inna, ale zbyt często niedocenianej. Droga na szczyt Marmolady di Penìa nie jest łatwa, ponieważ obejmuje wspinaczkę po lodowcu i skałach. Co więcej, końcowy grzbiet jest wąski i eksponowany. Tylko dla doświadczonych alpinistów lub z przewodnikiem. Wymagany czekan, raki, lina i sprzęt asekuracyjny. Z jeziora Fedaia (2055 m n.p.m.) można wspiąć się – również kolejką linową – do schroniska Pian dei Fiacconi (2700 m n.p.m.). Dotarcie tam zajmuje 1,5 godziny pieszo (szlak 606). Stąd podążaj nieoznakowaną ścieżką, która wspina się moreną lodowca, okrążając stromą, śliską ścianę. Po zejściu na śnieg, podążaj ogólnie dobrze oznakowanym szlakiem, który prowadzi na grzbiet delty Marmolada di Penia (po prawej), ostrożnie omijając szczeliny. Ostrożnie wdrap się liną do podstawy skał, co pozwoli ci wycelować w szczyt. Przejdź przez szczelinę między śniegiem a skałą (zachowaj ostrożność) i wejdź na skały (poziom 1), kierując się znakami przejścia (kilka punktów asekuracyjnych). Po dotarciu na grzbiet, podążaj nim na szczyt, gdzie znajduje się schronisko Punta Penìa. Wysokość 3343 m n.p.m. 3,5 godziny od Pian dei Fiacconi. Wyjątkowy widok

Alpejskie schronisko u podnóża Marmolady

Należy do ANA, ale nie jest wykorzystywane do organizacji wielkich zgromadzeń stowarzyszenia. To prawdziwe schronisko, strzeżone przez jedną z najsłynniejszych i najbardziej podziwianych gór Dolomitów, którą Ladyni z Fassy wybrali na „królową”. Amelia B. Edwards w swojej książce z 1872 roku „Untrodden Peaks and Unfrequented Valleys” opowiada o wejściu na przełęcz Fedaja: „Do tej pory niewidoczna, teraz jaśnieje jasno! Błękitny, falujący lodowiec wyłania się z mgły i niczym potężna dłoń ściska szarą skałę”. Nawet dziś Marmolada lśni inaczej niż wszystkie inne szczyty Dolomitów. Wejście do schroniska Contrin jest koniecznością.

Z okolic Penii (1556 m n.p.m.) (wkrótce za dolną stacją kolejki linowej Ciampac) odchodzi szlak 602: podążaj nim stromo przez gęsty las jodłowy, wspinając się wąwozem wyrzeźbionym przez potok Contrin. Mijając schronisko Robinson, podążaj mniej forsowną ścieżką, szybko docierając do płaskiego odcinka doliny Contrin. Za schroniskiem o tej samej nazwie, kontynuuj wędrówkę przez chwilę w cieniu jodeł, aż dotrzesz do schroniska Contrin (2016 m n.p.m.) (1 godzina 45 minut). Podążaj szlakiem 606 w górę doliny Rosalia do skrzyżowania ze szlakiem 610. Skręć w prawo i kontynuuj wędrówkę wśród skał i głazów osuwiskowych. Często zygzakiem przecinasz całą górną część doliny, docierając do biwaku Marco Dal Bianco (2704 m n.p.m.), położonego na przełęczy Ombrella, u podnóża majestatycznej południowej ściany Marmolady. Czas przejścia: 3 godziny 30 minut.

Z Fuchiade do przełęczy Girelle

Fuchiade to romantyczna połać łąk zacieniona skalistymi, południowymi szczytami pasma górskiego Marmolada. Miejsce to – oddalone od drogi prowadzącej do przełęczy San Pellegrino – jest ciche i relaksujące. To doskonały punkt wyjścia na prosty szlak turystyczny, oferujący zachwycający widok na szczyty chroniące „królową” Marmoladę od południa. Do Fuchiade (1980 m n.p.m.) (schroniska) można również dojechać samochodem z przełęczy San Pellegrino. Znak szlaku SAT nr 607 odchodzi od drogi gruntowej i przecina łąki w kierunku delty przełęczy Tasca, która otwiera się poniżej Cime Cadine. Podążaj szlakiem, który jest łatwy i wygodny. Po przekroczeniu strumienia Cigolò, wspinaj się jego dorzeczem, kierując się na północny zachód. Szlak prowadzi ostro w kierunku przełęczy Tasca i pnie się stabilnie, z kilkoma zakrętami. Wchodzisz w dolinę i pokonujesz męczące podejście po rumowisku skalnym. Po krótkim podejściu będziesz zmuszony przeciąć stromy stożek skalny, aby uniknąć bezpośredniego ataku. W każdym razie podążaj za czerwonymi znakami do przełęczy powyżej, która otwiera się między Cime Cadine a Punta Zigolè. To Passo delle Girelle (2683 m n.p.m.), z którego roztacza się widok na Contrin. Zjazd po skałach w prawo prowadzi do Punta Zigolè (2815 m n.p.m.). Dotarcie na przełęcz zajmuje 3 godziny, a na szczyt – pół godziny.

Sasso Vernale już w zasięgu wzroku.

W sercu Monzoni

Wspaniałe przejście z doliny San Nicolo na przełęcz San Pellegrino jest możliwe po zaparkowaniu samochodu na przełęczy lub skorzystaniu z transportu publicznego. Polecamy. Z Malga Crocefisso (1522 m n.p.m.) należy skręcić w prawo w kierunku Val dei Monzoni, wjechać w las i przecinać go, aż dotrzesz do bariery (można tam dotrzeć samochodem). Podążaj pieszo wąską drogą, która po kilku zakrętach mija schronisko Monzoni (1792 m n.p.m.) i biegnie prosto (znak szlaku 603), wyłaniając się z jodeł bardzo blisko Malgi Monzoni (1862 m n.p.m.). Stąd podążaj szerokim szlakiem 603 w górę doliny i dotrzyj do schroniska Taramelli (2046 m n.p.m.), prowadzonego przez SAT (włoski przewodnik górski) (1 godzina 15 minut). Podążając bardziej stromym znakiem szlaku 604, omiń charakterystyczny kamienny „sześcian” i wejdź na dolinę Val delle Selie, znajdującą się za nim, na południe od Pale di Carpella. Wkrótce nabierzesz wysokości i dotrzesz do ustronnego jeziora Lago delle Selle (2232 m n.p.m.), w którego wodach odbijają się otaczające je skaliste szczyty. Kolejny (wyczerpujący) odcinek szlaku prowadzi do początku doliny. Na szczycie podejścia dotrzesz do przełęczy Selle (2529 m n.p.m.), gdzie znajduje się kamienno-drewniane schronisko o tej samej nazwie. Widok otwiera się teraz na południe: szlak nr 604 schodzi w kierunku kotliny Campagnaccia (2246 m n.p.m.). Stamtąd idziemy przez łąki na południowy wschód, kierując się ostatecznie na przełęcz San Pellegrino (1918 m n.p.m.), do której można dotrzeć w 2,45 godziny ze schroniska Tarameli. Całkowity czas: 4 godziny.

O Vallacela

Stworzenie kilku dobrze przygotowanych tras na grzbiecie Punta Vallacela od dawna zwiększa zainteresowanie alpinistów tymi wspaniałymi szczytami. Przyczyniła się do tego również względna bliskość ośrodków turystycznych w środkowym biegu doliny Fassa, co zaowocowało licznymi odwiedzinami w tym regionie. Nie bez znaczenia jest również obecność kilku schronisk i stałego biwaku, poświęconego zmarłemu wspinaczowi Donato Zeni. Ta trasa jest koniecznością, biorąc pod uwagę rozległe widoki i zdecydowanie interesujące podejście na szczyty krótkiego łańcucha. Z Soldanella (1410 m n.p.m.) w Val San Nicolo, wspinamy się na południe od drogi, podążając za znakiem szlaku 615, który prowadzi przez stromy las i dociera do wspaniałego gaju modrzewiowego na skraju piargu. Za piargiem wchodzimy do wąwozu, z którego wychodzimy po prawej stronie (małe skały), prowadząc do biwaku Zeni (około 2100 m n.p.m.) wewnątrz dzikiej Vallaceli. Niewielkie, blaszane schronisko (typu „Fondazione Berti”) ma dziewięć łóżek. Wspinamy się w górę doliny, wspinając się stromym i wymagającym skalnym żlebem (ostrożnie), do Forcella della Vallacela (2468 m n.p.m.). Przechodzimy pod wschodnią ścianą szczytu, mijając Costellę, aby w końcu dotrzeć do Punta della Vallacela (2639 m n.p.m.) (4 godziny). Po zejściu do Forcella Costella, podążaj za znakiem szlaku 624 w dół do doliny Gardeccia i, przy znaku szlaku 603, dotrzyj do drogi prowadzącej do Malga Crocetisso (1522 m n.p.m.) i punktu startowego. 6:30 rano.

W Dolinie Świstaków

Przejście przez trawiaste grzbiety z Buffaure do Sass de Dama to przyjemna, malownicza trasa. Zwieńczona zejściem przez dolinę Giumela, schronisko świstaków, staje się najbardziej satysfakcjonującą pętlą turystyczną na zachód od Colac. Szlaki są oznakowane i łatwe. W pobliżu Meidy (1329 m n.p.m.), znak szlaku SAT 643 odgałęzia się, przecinając ukośnie lasy jodłowe Buffaure. Podążaj nim pod górę przez las, aż dotrzesz na poziom doliny Monzoni (na południu), docierając do szczytu Buffaure (2035 m n.p.m.) (schroniska i górnej stacji wyciągów). Podążając łatwą ścieżką grzbietową, kontynuujemy wędrówkę szlakiem 613, który prowadzi do trawiastego działu wodnego, kierując się ku pozostałym szczytom widocznym na wschodzie. Panorama rozszerza się i obejmuje najsłynniejsze szczyty Dolomitów, aż po kilku podejściach docieramy do Sass de Dama (2434 m n.p.m.) (znanego również jako Sass D'Adam). Schodzimy nieco grzbietem, omijając odsłonięty odcinek (łatwe do pokonania skały), i omijamy widoczny z góry początek Doliny Giumela.

Po nieznacznym zejściu docieramy do Sella del Brunec (2428 m n.p.m.) (wyciąg krzesełkowy). Następnie kierujemy się w lewo na szlak 644, który schodzi do pobliskiej Malgi Giumela (2550 m n.p.m.). Ścieżka biegnie wzdłuż całego dna doliny, mijając na prawo Ciamp de Vigo (1850 m n.p.m.) (z rozrzuconymi po zboczu schroniskami), a następnie w małą drogę prowadzącą bezpośrednio do Pera di Fassa (1326 m n.p.m.). Stąd do Meidy. 6:30 rano

Nie wiesz, który wybrać?

Wyślij jedno zapytanie: otrzymają je hotele w wybranej okolicy i odpowiedzą bezpośrednio.

Zapytaj kilka hoteli naraz
Shinystat